PRZEJAŻDŻKA PO GODZINACH: OD LODÓWEK DO HAUTE COUTURE

58 Comments on “PRZEJAŻDŻKA PO GODZINACH: OD LODÓWEK DO HAUTE COUTURE”

1. Myślę, że gdyby dzisiaj kręcono remake „Bulwaru Zachodzącego Słońca”, to główna bohaterka mogłaby śmiało jeździć tym autem, pogardliwie mówiąc o współczesnych autach zrobionych z g… i patyków (oryginalnie było chyba, że współczesne auta są z „chromu i śliny”, a wszystkim psioczącym na współczesną motoryzację warto przypomnieć, że film, w którym mówiono o tym, że prawdziwa motoryzacja skończyła się 20 lat temu powstał w… 1950 r., zatem nihil novi).

   Sam samochód budzi we mnie mieszane uczucia:
   1. Nawet gdyby było mnie stać, to i tak bym go nie kupił, bo on żeby dobrze wyglądał powinien parkować w pałacowym garażu z podłogą wyłożoną biało-czarną terakotą, albo przynajmniej nad brzegiem jeziora Como, a w podziemnej hali garażowej wyglądałby jak Sophia Loren za ladą w GS-ie.
   2. Budzi pytania o stan dopuszczalnej patyny w zabytkowym aucie – w opisywanym przez Ciebie Hillmanie IMP, właściciel zlecając pełną renowację świadomie pozostawił pęknięcie na desce, drobne niedoskonałości lakieru też są jak najbardziej ok, ale wyżarta przez mole kanapa w aucie za jak mniemam pół bańki, to trochę dużo. Oczywiście inaczej by to wyglądało gdyby te mole wyżarły kanapę w garażu mojego dziadka, który miałby auto od nowości, a plama na tapicerce stanowiła pamiątkę wspólnej rodzinnej wyprawy do Włoch w 1980 r. – wtedy byłoby trochę tak jak z wysiedzianym antycznym fotelem, który jest w rodzinie od 100 lat i każdą „blizną” opowiada rodzinną historię – niestety wyjęty z tego kontekstu pozostanie starym wygryzionym fotelem.

   Odpowiedz

   • Ciekawe przemyślenia, zgadzam się w większości.

     „Sunset Boulevard” – rewelacyjne skojarzenie.

     Co do garażu podziemnego – Giełda Klasyków ma go kawał dla siebie, więc ISO nie jest tam odosobnione i nie wygląda wcale źle 🙂

     „Sophia Loren w GS”: w dzisiejszych czasach piękną dziewczynę łatwiej spotkać na kasie w Biedronce niż w magazynach modowych 🙂

     Patyna to oczywiście temat-rzeka. Niektórzy chcą oldtimera na wysoki połysk, inni jak najbardziej oryginalnego. To kwestia osobistych preferencji, każdy z nas ma inne. Ja zasadniczo jestem zwolennikiem ładnego wyglądu i odnawiania zniszczonych elementów, ale w przypadku tapicerki jest duży problem z dostępnością materiałów. Lakier można zawsze dobrać, mechaniczne części dorobić, a weluru czy nawet skóry o identycznej barwie i deseniu zazwyczaj po prostu nie ma. To trochę zmienia zapatrywania.

     Odpowiedz

     • Kiedyś widziałem jakis urywek programu, gdzie restaurowali średniowieczne gobeliny.
       Jak zwykle kwestia tego, ile jesteśmy skłonni zapłacić.

     • Zapewne tak, ale podejrzewam, że wyprodukowanie takiej tapicerki dzisiaj nie zmieściłoby się w budżecie odrestaurowania takiego ISO.

       A średniowieczne gobeliny są tkane ręcznie, więc to tylko kwestia odpowiedniej nitki, prawdopodobnie i tak barwionej indywidualnie, tak jak malarz rozrabia kolor na palecie. Czy może się mylę?

     • Ja się na renowacji nie znam, ale zakładam, że skoro światła mieli z Fiata, to do tapicerowania wnętrza też nie założyli własnej manufaktury, w której własnoręcznie tkali materiały, tylko wzięli gotowy materiał z palety jednego z dużych producentów tkanin, a że moda co jakiś czas wraca, to i pewnie dałoby się znaleźć coś zgodnego.

     • Chyba powstawały na krosnach, na pewno są to jedne z bardziej skomplikowanych tkanin.
       Tkaniny można cerować. Wystarczy „tylko” dobrać odpowiednią nitkę i odpowiedni splot. Tapicerki też to dotyczy.

       W sumie najtrudniejsze do restauracji/odtworzenia są chyba elementy plastikowe jak deski rozdzielcze czy boczki drzwi – chociaż podejrzewam, że i tu są ludzie, ktorzy potrafią uzupełnić ubytki i pęknięcia tak, ze wygląda jak oryginał.

       Tanio pewnie by nie było, bo specjalistów mało a robota potrwa.

       Swoją drogą z czego ten welur? Wełna? O ile mi wiadomo mole nie jedzą włókien roślinnych i syntetycznych (chyba, że zabrudzonych tłuszczem czy innymi tkankami).

     • Nie mam pojęcia, z czego zrobiony jest ten materiał, ale welur często bywa wełniany, więc to by się zgadzało.

2. Po tytule już było wiadomo, co to za marka 🙂
   Rzadkie to nie słychanie, ale chyba jeszcze na złomniku padła teza, ze jesli gdzies kiedys powstal chociaz jeden egzemplarz jakiegos samochodu prawdopodobnie jest w Polsce.

   Model znam ze zdjęć od dawna, na żywo w życiu nie widziałem, to jak rozwiazano słupek C wygląda strasznie, Jaguar tutaj moim zdaniem prezentuje się znacznie lepiej.

   No i z dzisiejszego punktu widzenia – brak pasów, brak zaglowków, dziwnie zestrojona skrzynia… Przejechać sie fajna rzecz, ale na co dzień jednak wolałbym cos wspolczesnego.

   Odpowiedz

   • A, właśnie, jeszcze o szpilkach mi sie przypomniało – z tego co słyszałem, są marki butów potrafiący tak zaprojektować na prawdę wysokie szpilki, że są one wygodne i spokojnie mozna w nich chodzić, tańczyć a nawet podbiec kawałek.

     No i są takie, w ktorych juz samo stanie jest niewygodne i minimalny podmuch wiatru grozi wywrotka…

     Odpowiedz

     • Na szpilkach się nie znam, ale pytałem żony i jednej koleżanki i obie mówiły, że absolutnie nie 🙂 Ale może ktoś potrafi zrobić wygodne, nie wiem.

       Z samochodami tak samo: ISO nie jest poręczne, ale taki Mercedes SL już bardzo 🙂 Tyle że on ma połowę części z taksówki, co nie każdemu odpowiada 🙂

     • @ndv @SzK
       Co do butów:
       1) żona potwierdza – są szpilki, nawet 9/10cm, w których da się chodzić, a nawet przetańczyć całą noc – jest to uzależnione zarówno od tzw. kopyta, wygięcia łuku stopy, użytych materiałów i jakości wykończenia, ale również najzwyczajniej od doświadczenia noszącej osoby. Każda stopa ma swoje osobnicze cechy, które sprawiają, że użyte kopyto dla jednych będzie arcywygodne, dla drugich skończy się otarciami. Co do doświadczenia – często widać na ulicach „modne kobiety/dziewczyny” w takim obuwiu, które męczą zarówno siebie jak i obserwujących (sylwetka, chód, sposób stawiania kroków).
       Dzięki „kolcom” sprinterzy osiągają kosmiczne wyniki na 100m, a zwykły człowiek nieobeznany z takim obuwiem przewróci się zaraz po wyjściu z bloków…
       2) pisałem o szpilkach – czółenka przedstawione na zdjęciach szpilkami nie są. Zbiorcza nazwa dla obuwia na podwyższeniu to obcasy i chyba właśnie to określenie w tekście byłoby odpowiedniejsze. Buty od Mila Schön będące dodatkowym smaczkiem w opisywanym samochodzie są obcasami na słupku, ewentualnie klocku. Szpilka jak nazwa wskazuje mają cienki, smukły obcas.

       Co do przedstawianego auta:
       1) dla mnie boczna linia jest zabójczo piękna. Jedynym mankamentem jest słupek c. Ale sam nie wiem, jakbym to rozwiązał.
       2) co do tapicerki – dla mnie ona przekroczyła magiczną granicę pomiędzy akceptowalnym zużyciem, a uszkodzeniem (przyrównując do opisywanych wyżej szpilek – to tak jakby w obuwiu od Louboutina nie tylko starta była czerwień podeszwy – tzw. patyna od używania, ale byłaby przetarta dziura na wylot 😉 )

       Co do porównywalnych aut:
       1) ciekawym bym był @SzK twoich odczuć po przejażdżce Quattroporte II/III
       2) jeszcze ciekawszym bym był twoich odczuć po przejażdżce Aston Martinem Lagondą – tam to już jest szaleństwo formy, zarówno na zewnątrz jak i wewnątrz. To auto było mi dane widzieć na żywo i pomimo tego, że nie jest w moim top, to jest autem, które jak dotąd wywarło na mnie największy szok poznawczy.

   • Sylwetka jest przyciężkawa, prawda. Tak wielkie auta rzadko wyglądają finezyjnie.

     Co do codziennej jazdy – fakt, to nie jest najporęczniejsze auto. Na wycieczkę w niedzielę super, do miasta na pewno nie. Dużo poprawiłaby automatyczna skrzynia, ale manewrowość i tak pozostałaby słaba.

     Odpowiedz

3. Jak to czasem mówi Jay Leno ,,gościmy dziś u nas automobilową królewskość”. Wyjątkowo brzydkie tłumaczenie automotive royalty, ale lepszego nie wymyślę.

   Pojedyncze detale prezentują się fantastycznie, ale co dziwne u włochów, linia boczna raczej słaba. Chociaż z drugiej strony to, że nie wszystko jest idealnie przemyślane z kolei pasuje do nich idealnie 😉 .

   Mimo tej wcale niemałej wady i tak ogromnie zazdroszczę Właścicielowi pojazdu a Szczepanowi przejażdżki, bo wyjątkowe to auto jest jak mało co.

   PS: Z tymi butami w sumie jest podobnie – tylna część ładna, ale przednia to już nie bardzo, ale na tym to się akurat nie znam ani trochę, może to chociaż dodaje im wygody 😉 .

   Odpowiedz

   • „Królewskość” jest bardzo spoko, w stylu króla Juliana, którego powiedzenia bardzo cenię 🙂

     Odpowiedz

     • albo Tołdiego który był o wiele wcześniej 🙂 choć wtedy prędzej było by „Wasza okrutność” 🙂

     • Julian jest wspaniały, Tołdi jest przewspaniały. W obu przypadkach te postaci dodatkowo zyskały na polskim tłumaczeniu oraz na głosie i intonacji dubbingu. Majstersztyk.
       I to mimo, że z charakteru to dwie skrajności.

       Tołdi:
       „Wasza MiłoMściwość”, „Wasza nerwowość”, podczas ucieczki: „w nogi, Wasza bezwładność”, „ta łódź przecieka, o Wasza nieszczelność” 😀

4. Zawsze myślałem że czułemka to buty na niskim obcasie. Człowiek się całe życie uczy…

   Odpowiedz

   • Tak jak mówię, pytałem specjalnie dwóch pań. Obie powiedziały, że to czółenka, więc tak napisałem 🙂

     Odpowiedz

     • I bardzo dobrze odpowiedziały 🙂 Czółenka to każdy but damski z otwartą od góry cholewką, odsłaniającą górną część stopy (stąd określenie, konstrukcja jak w czółnie/kajaku).

       Odpowiednikiem męskim są mokasyny lub loafersy. Różnica jest w szyciu: mokasyny mają cholewkę z jednego kawałka wywiniętą od dołu do góry (będąca tym samym podeszwą – z wierzchu doszyty jest drugi kawałek), loafersy są uszyte klasycznie, cholewka jest naciągana od góry i mocowana do podeszwy. Są jeszcze rzadko noszone w naszym kraju żeglarki oraz espadryle.

5. Linia boczna bardziej przypomina chyba Astona Martina Lagondę (dla mnie jedno z najbardziej pożądanych aut).
   W tym niebieskim lakierze wygląda absolutnie obłędnie. Gdybym takiego miał, to siedziałbym w garażu godzinami, by na niego patrzeć.
   Taki już mam dziwny gust, że te stare, nieproporcjonalne kanciaki są moją ulubioną stylizacją.

   Odpowiedz

   • dla mnie rozwojem Rivolty mógł być Maserati Quattroporte III (w stronę kanciastości lat .80)

     Odpowiedz

     • Quadro III i IV przynajmniej nie udawały coupe, ani GT, to były limuzyny ze sportowym zadziorem. Nie to co Porsche Cayenne, które wygląda jak wyrośnięta buła na drożdżach upieczona a 911.

6. Wszystko było fajnie dopóki nie zobaczyłem zdjęcia z boku auta… Przecież to jest jakaś karykatura. Żadnych proporcji. Jakby jakiś pijany budowlaniec narzucał zaprawy na jebal pies i przykleił szyby do tego….

   Odpowiedz

   • tak, proporcje są 'dyskusyjne’. dla mnie rozciągnięty 'środek’ i tył nie współgra z krótka maską. ale to nic, pamiętam szok jak zobaczyłem Lancie Stratos z 'profilu’ i jej cudaczne proporcje.

     Odpowiedz

     • Przy artykule o Moretti 128 też pojawiło się zdanie, że auto jest zbyt rozciągnięte – a to była znacznie krótsza targa, dwudrzwiowa. Ale ja to rozumiem: po takich autach spodziewamy się idealnych proporcji, które da się osiągnąć wyłącznie przy kabinie dwuosobowej albo z maksymalnie zredukowanymi, praktycznie bezużytecznymi siedzeniami z tyłu.

       To jest właśnie tajemnica pożądania coupe i roadsterów: ludzie niemało dopłacają za usunięcie połowy użytkowości auta, w zamian za doznania estetyczne. To są właśnie tzw. potrzeby wyższe, które w mikroekonomii opisuje tzw. piramida Maslowa – na pewnym etapie chcemy użyteczność maksymalizować, ale kiedy podstawowe problemy są już rozwiązane, chcemy czegoś więcej, np. Piękna. I na takie zapotrzebowanie odpowiadają np. samochody typu coupe.

     • @SzK Zgadzam się z Tobą na 100% co do piękna nadwozia 2-drzwiowego coupe. U mnie w Norwegii poza Porsche 911 (które też uwielbiam mimo wszystko) brakuje nowych samochodów w nadwoziu coupe. Teraz mamy prawie same szkaradne suvopodobne parodie coupe. No cóż. Czego można się spodziewać w dobie patostreamów (których nie znoszę najbardziej na świecie) i innego chłamu. Wkurza mnie też to, że patostreamy nadal nie chcą lądować w śmietniku. Ten świat schodzi na psy, bo nie tylko zakazuje normalnie wyglądających samochodów, ale też muzyki innej niż współczesny pop i disco polo, a na siłę wpychają nam patostreamy i podobne do nich programy TV. 🙁
       Przepraszam za tak gorzki wpis, ale jestem rozczarowany tym, że to, co piękne w Polsce i w innych krajach Europy jest niedostępne w Norwegii.
       Piłką nożną już się nawet nie przejmuję. 😉

   • Przykłady takich firm jak Mansory, czy Balenciaga pokazują, że w produktach luksusowych niekoniecznie chodzi o to żeby było dobrze, ani nawet ładnie, wystarczy, że jest drogo.

     Odpowiedz

     • Bardzo często tak jest, jak piszesz. Jak w kawale o „nowym Ruskim”, który chwalił się kumplowi krawatem: „patrz Wania, specjalnie do Paryża poleciałem, dałem tysiąc euro”. A tamten na to – „A ty durak, tysiąc euro za taki krawat? Ja mam identyczny, a dałem dwa tysiące!!”.

       Z bardzo drogimi markami często tak jest, ale oczywiście nie zawsze. Sprawa się nasiliła niedawno, bo luksus zaczął się w pewnym sensie popularyzować, dotarł pod strzechy – a tam często ludzie niezupełnie rozumieją, czego powinni się spodziewać, więc zadowalają się samym znakiem firmowym. Choć inna sprawa, że ten trend może się czasem odwracać: np. wiele marek luksusowych zegarków od lat 90-tych zaczęło stosować tanie, generyczne mechanizmy kupowane od dostawców zewnętrznych (zazwyczaj ETA), ale dzisiaj wróciło do swoich konstrukcji, bo klienci stali się bardziej świadomi i nie są już tak skłonni do płacenia za samą markę, jak 20-30 lat temu. Z kolei np. Mercedes od dawna stosuje silniki Renault/Dacii, a teraz znowu dogadał się nawet z Geely. Pytanie, jak to wpłynie na popyt i wizerunek. Ale to oczywiście złożony temat i można by dyskutować długo.

     • Tak Jerzy, dokładnie. To jest pętla całkiem dobrze opisana: sygnalizacja trendu -> adopcja trendu przez niższa klasę, która aspiruje -> dewaluacja -> nowy trend. Przez moment klasa jeden może upodabniać się do klasy 3 aby wyróżnić się od 2, bo dla drugiej upodobnienie się do 3 to utrata statusu. Stąd ta tzw brzydka moda.
       Hasło Counter-Signaling. Wydaje mi się jednak, że to zabawy dla noworyszy. Panowie na włościach od zawsze (czyli bajecznie bogate rodziny z Europy) to raczej dają uszyc ubrania ze znakomitych tkanin, a bez znaczków.
       Szczepanów, Mercedes porzucił silniki od Renault jakiś czad temu zastępując je Horse Powertrain- spółka Reno, Geely i Aramco. Ciekawy temat ta spółka i jej produkty.

     • Co do tych zegarków, to ETA zwyczajnie przestała sprzedawać swoje mechanizmy zewnętrznym odbiorca. Szwajcarskie firmy nie mogą się zwrócić do Japończyków, bo stracą znaczek swiss made, więc zostaje im Sellita. A Sellita to domena zegarowych wydmuszek typu „Atlantic” więc marce poważnej nie bardzo pasuje. Dlatego wiele, nawet tańszych marek stara się mieć jakieś swoje własne mechanizmy do topowych modeli. A do tych tańszych pcha ta wstydliwą Sellite, tylko ukrywa ją pod jakąś własną nazwą i kilkoma modyfikacjami, typu rotor z własnym logo.
       W ogóle przemysł zegarkowy to jest mega patologia, albo jak to elegancko mówią Anglicy „smoke and mirrors”.

     • Dzisiaj jest, oczywiście. Dlatego nie ma to jak vintag’e. Dokładnie jak w motoryzacji 🙂

   • Bo patrzysz na proporcje z dzisiejszej perspektywy. Wtedy myślę, że aż tak nie raziło.

     Odpowiedz

7. Można podziwiać ten wóz za jego rzadkość, ale jeżeli chodzi o estetykę… Rany boskie, moim zdaniem on jest przeokropnie paskudny i nieproporcjonalny. Na szczęście jest za to nieergonomiczny i niepraktyczny. Ale przynajmniej serwis musi być łatwy i bezproblemowy bo powstało ich ponad 100. Całość ratuje jakość wykonania z krzywymi blachami i odpadającym tym i owym. Na pewno na plus należy też zaliczyć estetykę przełączników i detali a la: „przytegujemy ze szwagrem na trytytki i jakoś to będzie”.
   Kiedyś, dawno temu, słyszałem, że zamożni potrafią liczyć pieniądze. Po wielu latach i kontakcie z takimi ludźmi, ewentualnie kontakcie z ludźmi, którzy mieli kontakt, mogę śmiało stwierdzić, że najczęściej NIE potrafią ich liczyć i można ich nacinać na produkty o najgorszym na rynku stosunku jakości do ceny, dokładnie jak w powyższym dowcipie o krawacie. To auto to trochę odpowiednik Balenciagi wśród ubrań. Wprawdzie jest tragicznie, ale za to drogo i o to chodzi. No chyba, że w czasach kiedy ISO powstawało ludzi mniej obchodził ów stosunek ceny do jakości i liczne braki. Być może.
   Podziwiam fakt, że ktoś chce się aż tak męczyć i wybiera akurat taki zabytek. Chacun son truc – każdy ma swoje coś, jak mawiają we Francji.

   Odpowiedz

   • Na pewno trochę racji masz, ale pamiętaj, że mówimy o latach 60-tych. Taki 2CV miał fabryczne szpary pozwalające włożyć całą dłoń między drzwi i podłogę, a trwałość silnika wynosiła 40tkm. Przy produkcji manufakturowej, jak u ISO, trudno było o inny wynik.

     Właśnie dlatego wyjątki na tym tle – takie jak Volvo, Peugeot czy Mercedes – do dzisiaj są pamiętane jako producenci solidni, choć dawno już nie wyróżniają się niczym. Po prostu taki Amazon, 404 albo W115 to były w tamtym czasie absolutne majstersztyki jakości.

     A liczenie pieniędzy przez bogatych dotyczy właśnie poziomu ówczesnego MErcedesa, a nie Ferrari albo ISO, które były i są wyłącznie fanaberiami, na które wydaje się środki całkowicie zbywające. Znamienne też, że takimi autami znacznie częściej poruszali się artyści niż biznesmeni – właśnie dlatego, że ci drudzy trochę inaczej myśleli i mieli znacznie mniej czasu na fanaberie.

     Odpowiedz

8. ISO Grifo, moje marzenie od szczenięcych lat, gdy dostałem jego model w skali 1:43 chyba Matchboxa. Do dziś uważam go za najpiękniejsze, najharmoniczniejsze GT w historii, nie tylko włoskiej. Z niemałym podziwem patrzę też na Rivoltę S4, choć zdjęcia Szczepana odbrązowiły nieco jakość wykonania detali tego unikatu. Prawdę mówiąc, nie spodziewałem się w takim posągowym modelu pewnej toporności wykończenia i rzemieślniczych niedokładności. Trochę razi mnie wielka płaska deska rozdzielcza pozbawiona jakichkolwiek ornamentów, czy przefrezowań i ascetyczna dźwignia zmiany biegów. Cóż produkcja prawie jednostkowa, a drukarek 3D jeszcze nie znali. Tym niemniej piękny, unikalny dowód twórczej i kreatywnej historii samochodów.

   Odpowiedz

   • No niestety – taki tryb konstruowania i wytwarzania samochodów jak we włoskich manufakturach nie mógł dać rezultatu na poziomie ówczesnych Mercedesów. Z dzisiejszej perspektywy to jest załamujące, ale wtedy niezupełnie tak na to patrzono. To było po prostu rękodzieło, ze wszystkimi osobliwościami.

     Odpowiedz

9. Drogi autorze, podziwiam Cię za szerokie ujmowanie tematu, lekkość pióra i pasję motoryzacyjną wyzierającą zza każdego zdania. Pewnie powtórzę to, co już kilka razy pisałem – w dzisiejszym świecie Twoje teksty są perełkami językowymi i kulturalnymi.
   Co do samochodu – jest niezwykły i myślę, że własnie o to chodzi w takiej motoryzacji. Jak pisałeś, większość egzemplarzy zakupili artyści, co wydaje się potwierdzać moją tezę.
   Dla mnie w eleganckim całokształcie samochodu sporym dysonansem stylistycznym są zegary – wyglądają jak z ciągnika rolniczego, zero finezji i stylu. Są po prostu siermiężne… ale ja się czepiam, wiem 😉
   Poruszyłeś też kwestię różnicy pomiędzy USA a Europą – tam silnik pojemności ponad 5 litrów jest nazywany „small block”, a u nas „potworem” jest rzędowa czwórka dwulitrowa…

   Odpowiedz

   • Tak, wskaźniki mało fantazyjne, ale cały kokpit już wspaniały 🙂

     Odpowiedz

10. Front i tył spoko, ale ta linia boczna, matko bosko automobilowsko… Trochę jak Chrysler 300M, a trochę jakby za szybko do zbyt niskiego garażu ktoś wjechał i się slupki trochę wygły🙄 do Jaguarów na pewno bym nie porównywał

    Odpowiedz

11. A co do renowacji plastików, oglądałem na YT film, jak chłop popękany winylowy podłokietnik w pół godziny przywrócił do nowości za pomocą odrobiny szpachli, papieru ściernego i palnika

    Odpowiedz

    • To po kolejnej pol godzinie uzywania tego podlokietnika bedzie jeszcze gorzej wygladal jak przed ta robota…. szpachla kompletnie sie nie nadaje do miekkich elementow, peka momentalnie, to, ze na YT to ladnie wygladalo to nic nie znaczy 🙂
      Ja kiedys tak ze szpachli i parapetu ulepilem pieknie nieznajdywalny zderzak do amerykanca, pieknie wygladal ale po kazdej jezdzie trzeba go bylo podszpachlowywac i podmalowywac od nowa bo pekal w roznych miejscach, mimo ze go poskrecalem dosc solidnie wkretami do tej blachy z parapetu od srodka

      Odpowiedz

      • Być może, ale nie wiem, czy to konkretnie szpachla była, parę lat temu to oglądałem, chłop jakieś mazidło wyciągał z pudełka i smarował, może koncentrat plastiku jakiś, nie znam się 😉

12. Uważam, że Grifo jest najładniejsze ze wszystkich ISO. Za to z włoskich samochodów sportowych za najpiękniejsze uważam Ferrari 250 GT Berlinettę SWB i GT Lusso oraz Daytonę z 1968. Nawet jeden z najwybitniejszych muzyków wszechczasów – Eric Clapton posiadał wszystkie wymienione trzy. 🙂 Maserati Ghibli z 1967 i Lamborghini Miura też są piękne.

    Odpowiedz

    • O gustach się nie dyskutuje. Ale mamy trochę podobne. Dla mnie Miura zaraz po Grifo, a z Ferrari to chyba Testarossa, albo F 40, ale to już lata 80. – inna epoka. Zresztą stary zgred traktuje młodzieńcze fascynacje z dystansem, teraz dbam tylko, żeby wygodnie zająć miejsce za kierownicą i mieć wokół siebie dużo blachy i poduszek, które ochronią mnie przed młodymi gniewnymi, pamiętając, że też taki kiedyś byłem, tylko samochodów było mniej, wolniej jeździły, a przede wszystkim były trudniej dostępne.

      Odpowiedz

      • @Szymon B Testarossa i F40 też są przepiękne. 😉 Przyznaję, że to drugie to jeden z moich ulubionych supersamochodów. Z Ferrari bardziej współczesnych F355 też uwielbiam.

      • Gdzies Ty widzial tych mlodych gniewnych teraz…
        „Dzis prawdziiiiiwych dreeesiarzy juz nieeeeeemaaaa”
        Teraz to plaga sa ci wszyscy „niedzielni kierowcy” ktorzy niestety teraz caly tydzien jezdza, wlekac sie i robiac dziwne irracjonalne manewry

      • Jak to nie ma? Coraz więcej na drogach brokułów w samochodach >300 KM, jeżdżących jakby jutra miało nie być, byle tylko wrzucić coś na tiktoka.

      • filmiki nie odzwierciedlają rzeczywistości (może w rosji, choć pewnie i tak te kompilacje wypadków choć spektakularne to pokazują jedynie najbardziej skrajne i rzadkie zachowania)
        Ja już nie pamiętam kiedy bym był wyprzedzony w jakiś szalony czy niebezpieczny sposób, zresztą częściej to ja muszę wyprzedzać (również nie w sposób niebezpieczny) ledwo i dziwnie jadących „niedzielnych kierowców” którzy teraz jeżdżą już cały tydzień w sposób nielogiczny i nieprzewidywalny, powodując tym samym mnóstwo stłuczek przez nagłe hamowania czy skręcanie gdzie popadnie, często z migaczem dopiero w chwili skręcania, do tego dochodzi jeszcze zajeżdżanie czy przyśpieszanie będąc wyprzedzanym, co już jest skrajnym debilizmem.
        Zresztą ja nie mam najmniejszego problemu jak ktoś chce mnie wyprzedzać, jak mam gdzie to jeszcze odsuwam się ile się da żeby ułatwić, bo niby w czym mi to miało by zaszkodzić, że ktoś sobie szybciej pojedzie?

13. Ten samochód mimo że nie jest agresywnie stylizowany to wręcz kipi agresją, przód wygląda jak smutny, umięśniony Pan który przyszedł zrobić Ci krzywdę, jedno jest pewne, nie ważne czy dzisiaj czy 50 lat temu – gdybym zobaczył go w lusterku to bym zrobił miejsce 🙂

    Odpowiedz

14. Jak to jest, że Włosi potrafili zazwyczaj robić arcydzieła sztuki użytkowej, które do dziś wyglądają bosko – nawet w segmencie takich aut, a jednak zdarzają im się również przyciężkawe koszmarki? Prezentowany model jest dobrym przykładem tej drugiej grupy, choć taka np. Lancia Trevi też raczej szczególnie oczu nie pieści finezją.

    Odpowiedz

15. Jako, że znam to auto i na dodatek nie jest to jedyne S4 w którym siedziałem, a nawet nie jest to jedyne Iso w którym siedziałem, to pozwolę sobie na komentarz. S4 jest doskonałym przykładem na to, że manufaktury parające się produkcją wozów sportowych i klasy GT często mają problem z zaprojektowaniem dobrze wyglądającego sedana. Jak widać nawet sam Giugiaro miewał gorsze dni. Przypomnijcie sobie Monteverdi 374/a aka jamnik. Jeśli zaś chodzi o wnętrze, to sprawdźcie jak wyglądała deska Fidii, od razu zrozumiecie dlaczego ISO wyprodukowało tylko 46 sztuk S4. Taka sama deska jest w większości egzemplarzy mojego ulubionego modelu, czyli Lele. Może i maska jest nieco za krótka, ale duch Gandiniego jest wyczuwalny na kilometr. Porównując stojące obok siebie S4 i Lele widać ogromną różnicę w wykonaniu na korzyść tego drugiego. Najlepszym wozem Iso pod kątem jakości była Rivolta. 4 lata temu Szczepan pisał tu tak: „Firma (…) w latach 1962-70r. wypuściła 792 takie auta. W najlepszym roku 1963-cim klientów było 171 – żałośnie mało wobec oczekiwań Renzo Rivolty, który liczył na pięciu dziennie i zgodnie z tą kalkulacją zamówił matryce do pras karoseryjnych. Niestety, samych pras nie posiadał i musiał matryce wysyłać do firm zewnętrznych, co przy takich wielkościach zamówień kosztowało bardzo drogo i nie pozwoliło firmie zarabiać.” Nic dziwnego, że wchodząc w ultraniszowy temat sportowych luksusowych limuzyn podeszli do tematu klasycznie po włosku.

    Odpowiedz

16. a ja że od Mickiewicza wolę Bareję, to pozwolę sobie zacytować inne wytłumaczenie słynnego „czterdzieści i cztery” z dialogu kołkarzy i monterów telefonów z filmu „Filip z konopii”:

    „- ty bluzgasz tym 44 i bluzgasz, a wiesz co to znaczy czterdzieści i cztery??
    – a skąd mam wiedzieć?
    – czterdzieści cztery, to jest sygnał wywoławczy mokotowa, ty durniu!”

    https://youtu.be/i1rIzBS_5U8?t=613

    Odpowiedz

    • Dla mnie 44 to kierunkowy do UK 🙂

      Odpowiedz

      • tak choć to kierunkowy międzynarodowy, krajowy to Piotrków 🙂
        w GB mam w sumie tylko jednego kolegę, mimo że tam niby tak strasznie dużo Polaków wyjechało, z nim czasem na gg piszę

17. klamki za to ma z syreny 😉 (wiem wiem że syrena miała z wczesnych 125p, ale w DFach zwykle były już kasetowe, a w syrenie zawsze te)

    co do gałki – wygląda jak od Zastavy, może łatwiej zamiast tą kleić to założyć z Zastavy 🙂

    Odpowiedz

    • Klamki są z Fiata 124

      Odpowiedz

18. Do mojej firmy koło Spały też jest kierunkowy 44. Tak się do tego wszyscy przyzwyczaili, że nawet do Voipa dodałem prefiks 44, gdy rezygnowałem z telefonu na drucie.

    Odpowiedz

    • „piłem w Spale, spałem w Pile, i to było by na tyle” 🙂

      Odpowiedz