STRUMIEŃ ŚWIADOMOŚCI: GARAŻ MARZEŃ – POP-KLASYKI

75 Comments on “STRUMIEŃ ŚWIADOMOŚCI: GARAŻ MARZEŃ – POP-KLASYKI”

1. Zabrakło mi tu Dodge Viper I gen

   • Wielu aut zabrakło, ale mam tylko siedem slotów i cztery wieczory na napisanie artykułu 🙂

     Sam Viper jest super, tyle że chyba niewielu ludzi postrzega go jako zabytek. Mam youngtimera z podobnej epoki i wielu ludzi się dziwi, że „on jeszcze nie powinien mieć żółtych tablic”. A ma 32 lata – czyli tyle, co ostatnia garbata Warszawa w 1995r., tylko że ludzie nie dostrzegają tak mocno upływu czasu, który dokonał się za ich życia 🙂

2. Fajne zestawienie, chociaż żadnego z listy bym nie kupił, i nie ze względu na kwestie finansowe ; ) Nie wiem czemu, ale kojarzą mi się z przeróżnej maści handlarzami klasyków i innych „ruchomości”, co zawsze mają w swoim parku maszynowym 2-3 wozy z tej listy, a najczęściej Mustanga, prosiaka 911 czy Caddy’ego. Czytelnik wyżej podrzucił pierwszego Vipera do listy, ja bym zamieścił starego Willysa (nawet sprzed ery bycia Jeepem), wzorcową starą wojskową terenówkę.

   • Oczywiście, że chodziło o te bardziej popularne, a więc i rozpoznawalne modele

   • Willysa MB (Forda GPW) popieram. Ale kilka objeździłem i jest to bardzo dzielny i praktyczny pojazd dla żołnierza, ale totalnie niewygodny i ciasny dla cywila. Na niedzielne przejażdżki tylko teren, asfalt odradzam. Ja na równi z Willysem postawiłbym Land Rovera Series I do III (era sprzed Defendera). Jest to samochód trochę bardziej cywilizowany i uniwersalny. Frajda z jazdy podobna, ale kręgosłup mniej boli.

     • Do Willysa MB i Land Rovera Series I-III można też dorzucić Toyotę Land Cruiser FJ40. 😉

3. Myślę, że Esprit już nie jest tak obecny w świadomości ludzi by być pop-klasykiem, co innego takie Ferrari 308. Może nie występowało w aż tak dużych rolach filmowych (najbardziej znaną chyba serial Magnum P.I. z Tomem Selleckiem), ale w czerwonym lakierze każdy na pierwszy rzut oka rozpozna Ferrari. Mógłbym jeszcze od siebie dorzucić Mini i Citroena 2CV, ale ciężko by mi się było zdecydować pomiędzy którymś z nich, a Fiatem 500, najchętniej wziąłbym wszystkie trzy. Od Cadillaca wolałbym Lincolna Continentala z 1965, ale nie jest to pop-klasyk.

   • Lincoln Continental ’65 wystąpił w Matrixach, z tego co pamiętam 🙂

     • Fakt, kompletnie zapomniałem o Matriksie. Ja go głównie pamiętam z serialu Entourage (4-drzwiowy kabriolet), gdzie zagrał sporą rolę oraz w intro.

     • Continentalem w kabriolecie (chyba rocznik 1961 albo 1963, nie pamiętam dokładnie) po rzymskich uliczkach jeździł Jack Scalia w serialu „Tequilla i Bonetti w Rzymie”/”Nowe przygody Tequilli i Bonettiego” (zależnie od dłumaczenia były dwa tytuły). ; )

4. Z całej listy zamieniłbym tylko dwa samochody: Fiata 500 na Mini albo Garbusa, bo do 500-tki bym się nie zmieścił (ze względu na swoja urodę mogłaby ew. stanowić ozdobę salonu), natomiast Cadillac jest jednak zbyt duży i zbyt ostentacyjny – Bel Air z 1957 byłby w sam raz.

   • W Mini miejsca jest tylko trochę więcej 🙂 Ale jasne, popularnych super-szlagierów było w Europie pięć i każdy z nich mógłby się tu znaleźć – a wybrałem Fiata dlatego, że jest najładniejszy. Bel Air ’57 oczywiście też super.

     • Z tym „trochę” to jednak bardzo mocne niedopowiedzenie moim zdaniem – w Mini jest bardzo dużo miejsca w porównaniu z maluchem, a co dopiero z mniejszym od niego Fiatem 500 – miałem kilka miesięcy temu przyjemność zająć miejsce w tym brytyjskim klasyczku i wreszcie zrozumiałem skąd się wzięły te wszystkie peany na cześć Sir Issigonisa – z przodu da się normalnie siedzieć, z tyłu ani nogom ani głowie miejsca w najmniejszym stopniu nie brakuje: rzecz niesłychana w porównaniu z nie tylko wyżej wymienionymi, ale nawet Pandą I, czy Cinquecento.

5. Lista nieidealna wg mnie, i to z obu perspektyw – osobistej i popkulturowej. Z perspektywy osobistej jako lista klasyków, które są zbyt oklepane, żeby o nich marzyć, do usunięcia są 911 i Esprit – Lotus ma niepowtarzalną stylistykę a 911, mimo, że jest powszechniejsze niż grypa jesienią, też jest jedyne w swoim rodzaju. Amerykańskie krążowniki są zbyt duże, zbyt ozdobne i zbyt odległe kulturowo, żebym się nimi zachwycał. Citroen DS jest zbyt niedzisiejszy, wolałbym CXa perwszej serii. Fiat 500 jako mniejsza i gorsza wersja Malucha nadaje się tylko do patrzenia na niego. Pierwszy Mustang nigdy mi się nie podobał – za długi, za małe koła. Bryła Fiata 124/125/130 tylko bez włoskiej finezji. MGB jest zwyczajnie nudne – ma dla mnie tyle samo polotu co Astra G albo Octavia I. Z perspektywy popkulturowej nie jestem przekonany co do Esprita i MGB. Jako auto Bonda 99% pytanych wymieni Astona Martina, nie Lotusa, a MGB nie kojarzy mi się zupełnie z niczym (poza tym, że się dobrze sprzedawało).

6. Do tej listy zaliczyłbym też Chevroleta Bel Air z 1955, Forda Escorta Mk1, Volvo Amazona (niezniszczalna legenda), Mini Morrisa z lat 60, Jaguara XJ serii 1 (słuchałbym w nim brytyjskich klasyków heavy metalu z lat 70 i 80), BMW 2002, Mercedesa W108 (klasa i szyk), Alfę Romeo Giulię Bertone i wiele innych. Ja też uwielbiam superklasyki. 🙂
   Pozdrawiam i cieszę się, że niektórzy ludzie zachwycają się czymś innym niż mega-SUVy w wersji liftback.

   • Mnóstwo jest pięknych klasyków, oczywiście. A mega-SUVy to jakiś glitch w Matrixie 😉

     • Określenie SUV przyszło z Ameryki ze 20 lat temu. Teraz jest to pojęcie z gumy, a właściwie lateksowy balon który zawsze można dodmuchać. Teraz każdy samochód, który nie ma wystającego bagażnika i stoi więcej niż 15 cm nad ziemią jest Sub Urban Vehicle, czyli samochód „ponadmiejski”, czy „ponadszosowy”, które sprowadza się dziś do tego, że można zjechać z asfaltu na leśny parking albo zaparkować na łące, nie musi byś nawet napędu na cztery łapy. SUV-em jest Dacia Stepway, Citroen C3 Aircross, Toyota Yaris Cross ale też Land Cruiser, Defender, Mercedes G, nie mówiąc o Hummerze. Jak można wrzucać do jednego worka takie SUV-y razem z terenówkami, którymi można skrosować zaorane pole, czy przejechać błotnistą drogę z koleinami pod górkę. Określenie -samochód terenowy wymarło (podobnie jak – minivan). A było i jest sporo samochodów, które wyróżniają się tym, że dobrze sobie radzą na autostradzie i w umiarkowanie trudnym terenie (nie mam na myśli totalnego offroadu)

     • A to oczywiście prawda, że termin powszechnie nadużywany traci jakiekolwiek znaczenie.

       Co do autostrady: mam znajomą, która przesiadła się z typowego kompaktu na kompaktowego SUVa i – mimo że nie ma w ogóle samochodowej duszy, auta traktuje jako sprzęt domowy – to zauważyła natychmiast, że na autostradzie jedzie się jej „niepewnie” i że jazda stała się przez to bardziej stresująca. Tak że tego – krytyka SUVów to chyba nie jest tylko malkontenctwo świrów czy dinozaurów.

     • @Szymon B Coś w tym jest. Kiedyś SUV to była luksusowa terenówka z napędem na 4 koła, np. Jeep Wagoneer SJ, Range Rover Classic i Toyota Land Cruiser serii Station Wagon. Moim zdaniem Volvo XC60 i XC90 jeszcze ujdą o ile mają napęd na 4 koła. Za to BMW serii X z parzystą liczbą, Mercedesy serii GL w wersji „coupe”, Renault Arkany i Toyoty CH-R to jest tragedia. Segment SUVów „coupe” moim zdaniem nie powinien w ogóle istnieć. To jest segment zapoczątkowany przez najbardziej zbędną markę w Europie, czyli S*******ga (tak obrzydliwą nazwę wolę wykropkować). Co drugie nowe auto (szczególnie BMW XM!) wygląda jak S*******gi R****s i A****n.
       PRZEPRASZAM, MUSIAŁEM

     • Bo to wszystko tak naprawdę nie są SUV-y, tylko tzw. Crossovery. Ja dla uproszczenia przyjmuję następująca definicję:
       Terenówka – ma ramę i napęd na cztery koła w blokada mostów;
       SUV – jest podwyższony i ma napęd na cztery koła, ale ma nadwozie samonośne, a napęd na cztery koła przenoszony jest przez sprzęgło wistkotyczne;
       Crossover – ma większy prześwit od przeciętnego auta i „terenowe” akcenty stylistyczne, ale ma napęd tylko na przednią oś.

     • Bardzo sensowne definicje, niestety marketingowcy mają swoje zdanie 🙂

     • @Jerzy podpisuję się pod twoją klasyfikacją, ze świadomością jej uproszczeń (np.nie każda rasowa terenówka leży na ramie, chociażby Ford Mutt)

     • Był też KdF Kubelwagen z napędem na jedną oś, podobno dawał radę całkiem dobrze 🙂

     • VW Kubelwagen faktycznie nieźle sprawdzał się w terenie, głównie przez swoją niską masę i gładkie podwozie, ale to była trochę taka terenówka „z braku laku”. W ogóle jego geneza jest ciekawa, bo nazwa Kubelwagen pochodzi od całej klasy pojazdów „Kubelsitzwagen” (dosł. pojazdy z fotelami kubełkowymi), tj. przystosowanych do zastosowań militarnych pojazdów cywilnych, które celem zmniejszenia masy oraz umożliwienia szybszego opuszczania przez żołnierzy, pozbawiano drzwi, ale za to wstawiano odpowiednio ukształtowane „kubełkowe” siedzenia, żeby pasażerowie nie powypadali na wybojach. Obecnie widzimy powrót tej koncepcji w trwającej wojnie na Ukrainie, gdzie żołnierze pozbawiają używane masowo cywilne samochody drzwi (i innych zbędnych części), żeby móc szybko je opuścić w wypadku ataku drona.

     • Tak, oczywiście, no ale dawał radę. Istniała nawet wersja czteronapędowa, tyle że bardzo rzadka, bo dodatkowy koszt ponoć nie był uzasadniony przyrostem wartości użytkowej. Ale ekspertem wojskowym nie jestem, na sali są znacznie lepsi specjaliści od porównań Jeepa, Kubelwagena, Czapajewa, itp.

     • @Ricer, masz jakąś obsesję związaną z tą marką? 🙂 Już któryś raz widzę taki sam wpis 🙂

     • @D. Po prostu mam taką teorię, że ta marka wpłynęła na to, że prawie każdy teraz jeździ SUVami „coupe” i co drugie nowe auto wygląda jak te dwa modele. Na codzień widzę mnóstwo nowych BMW ze świńskim ryjkiem. Nawet XM widziałem kilka razy. Szkoda, bo kiedyś BMW było jedną z najfajniejszych marek, szczególnie w latach 80.

     • @Ricer
       > Segment SUVów „coupe” moim zdaniem nie powinien w ogóle istnieć. To jest segment zapoczątkowany przez najbardziej zbędną markę w Europie, czyli S*******ga
       Mówisz?
       https://i.ebayimg.com/images/g/90gAAOSwrmRcBqGE/s-l1200.jpg
       https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/ca/INFINITI_FX50S.jpg/2560px-INFINITI_FX50S.jpg
       https://en.wikipedia.org/wiki/Lexus_RX#/media/File:Lexus_RX400h_rear_20081220.jpg
       To tak na początek 🙂

     • @Aaa Infiniti FX i Lexus RX jeszcze ujdą, ale to są moim zdaniem crossover SUVy bez „coupe”. Za to AMC Eagle SX4 jest całkiem niezły. Uważam, że to bardziej jest uterenowiona osobówka niż normalny SUV. W terenie sobie poradzi o wiele lepiej niż współczesne crossover SUVy. 🙂
       Przepraszam, nie chciałem Cię obrazić. Ja po prostu lubię klasyczną motoryzację i z +/- większością wpisów Szczepana się zgadzam i uważam go za wspaniałego redaktora. 😉

     • @Ricer

       Absolutnie się nie obraziłem, nawet nie wiem, o co mógłbym się obrazić po Twoim komentarzu. Po prostu sobie zażartowałem z Twojej niechęci do Ssangyonga podając przykłady innych marek, które równie dobrze mógłbyś przestać lubić i tyle.
       Poza tym nie znoszę suvów/crossoverów, nie widzę w nich niczego interesującego i na pewno nigdy sobie żadnego nie kupię. Nawet od Ssangyonga 😉

     • @Aaa Odrobina czarnego humoru nie zaszkodzi. 😉

7. Panie Szczepanie, czy są jakieś auta z lat 2010 lub późniejsze, które zaliczyłbyś do pomników? Czy któreś z nich ma szansę na przetrwanie? Przez ostatnie lata mi się spodobały Mazda Miata ND, Porsche 991 i 992 GT3 RS, Chevrolet Corvette C7 Z06/ZR1, a nawet hybrydowa Wielka Trójka z 2013, ale nie wiem, czy któreś z nich wszystkich przetrwa. Tak czy inaczej moim zdaniem najwięcej superklasyków powstało w latach 50 i 60 i mnóstwo w latach 80 i 90. 🙂

   • Czy jakiś model stanie się cenionym klasykiem, można ocenić dopiero po latach. Dziś jeszcze poza tym nie wiemy, czy aktualne modele będzie się dało utrzymać w ruchu tak długo, czy ktokolwiek będzie tym zainteresowany i czy w ogóle będzie to legalne. Dlatego myślę, że jest jeszcze zdecydowanie zbyt wcześnie, by mówić o „klasyczności” samochodów XXI wieku – może poza modelami typu Bugatti Veyron albo Toyota Prius, które przyniosły konkretne przełomy w technice.

     • Toyota Prius I – chciałem taką kupić na taksę. Nie ma opcji. Ceny dobrych egzemplarzy są ok. 500% wyższe niż tych zajechanych

     • Prius I to już biały kruk, zwłaszcza w Polsce. Takie auta kupuje się zazwyczaj do jeżdżenia na 1,5 etatu, więc ładnych egzemplarzy 25-letnich nie będzie zbyt wielu.

     • to ja dzisiaj takiego kruka widziałem na złomie, tylko ciemno niebieskiego, to mnie strasznie zdziwiło że ktoś na złom oddał priusa… całego!!! z pogniecioną tylną prawą ćwiartką ale nie jakoś strasznie, no i nie jakoś zgnity bardzo więc aż dziw że ktoś go nie robił albo nie sprzedał normalnie… niestety to taki legalny złom i nie da się kupić całego a części mi nie potrzebne do Priusa

     • No właśnie dlatego biały kruk, że wszystkie na złomach leżą 🙂

8. Akurat w temacie malucha to niestety nie jestem się w stanie zgodzić z Autorem – ten samochód już osiąga status lokalnego pop-klasyka. Coraz mniej ludzi pamięta komunę, do głosu dochodzić zaczyna już kolejne pokolenie, które tamten ustrój pamięta tylko z opowieści i lekcji historii, a dla takich osób ten samochód nie zawiera żadnych negatywnych skojarzeń, a spośród wszystkich samochodów, jakie są obecne na polskich drogach w jakichś większych ilościach maluch wypada najbardziej pociesznie – wersje ST i eleganty w ogóle mają urok zabaweczek dzięki żywej kolorystyce i sympatycznym detalom, FL i Bisy wyglądają bardziej poważnie, ale nadal mają sporo z pocieszności. Jeśli jakiś samochód jest wykorzystywany w filmach, teledyskach, czy programach telewizyjnych jako estetyczna dekoracja, bądź element wzbudzający sympatię to coś musi być na rzeczy.
   Piszę to z perspektywy własnej, czyli człowieka urodzonego w połowie lat 90. Dla mnie i moich rówieśników to nie była smutna namiastka samochodu zakupiona po latach oszczędzania, tylko albo śmieszny gruz do upalania w lesie za grosze, albo najtańszy środek transportu codziennego, w każdym razie nic co mogłoby budzić uczucie marazmu, czy rezygnacji. W sumie z tego powodu cieszę się, że nie żyłem w tamtym systemie, bo może z jednej strony nigdy nie zrozumiem wszystkich jego niuansów, a film „Rejs” już zawsze będzie dla mnie nie do końca rozwiązaną zagadką, a z drugiej strony mam zdrowy dystans do rzeczy pochodzących z tamtych czasów – dla moich rodziców Franek Kimono i kryształy to kicz, dla mnie pociągające elementy fascynującej (ale na szczęście już zakończonej) epoki.
   No i jak dla mnie zdjęcia z włoskich reklam malucha można jak najbardziej puszczać włoską muzykę sprzed lat, np.: „24 000 Baci” Adriano Celentano, chociaż rozumiem, że dla większości ten samochód bardziej będzie się kojarzył z np.: piosenką „Za wszystkie noce” Anny Jantar.🙂

   • Bardzo cenny komentarz, dziękuję!!

     To jest naturalne, że w Polsce klasykami zostaną samochody polskie, natomiast w artykule chciałem pokazać przede wszystkim te światowe.

     „24 000 Baci” użyłem w pomnikowym artykule o 500-tce – ciekawa jest ta zbieżność skojarzeń. W Polsce mieliśmy oczywiście słynny wers „telewizor, meble, mały Fiat” z piosenki Perfectu.

     • Mi ta piosenka się tak skojarzyła, bo też będąc dziełem Włochów miała swój mini-epizod w historii bloku komunistycznego: służyła za motyw przewodni w debiutanckim filmie Emira Kusturicy „Czy pamiętasz Dolly Bell?” i dzięki temu jest rozpoznawana na Bałkanach do tego stopnia, że nawet niedawno bośniacki zespół Dubioza Kolektiv nagrał jej współczesną wersję – polecam zarówno film jak i tę wersję Dubiozy.🙂

     • Jestem od Was odrobinę starszy i pamiętam, że Maluch tak do 2010-2012 roku był tanim gruzidłem do przemieszczania się, choć prawda – większość wolała tanie Golfy 2, Kadety czy Escorty. Dopiero w trakcie drugiej dekady bieżącego wieku, wczesne Maluchy zaczęły odwiedzać zloty i zyskiwać status wychuchanego klasyka. Oczywiście z biegiem lat coraz to nowsze wariacje 126p dołączały do tego grona. W kategoriach zabawki to fajny samochód, ale nie chciałbym używać tego na codzień. Mam też wrażenie, że wśród środowiska maluchowców, łatwo odnaleźć kicz i przesadę w dekorowaniu samochodów. 🙂

     • Przepraszam, odpowiedziałem pod niewłaściwym wątkiem. Oczywiście tyczy się to wątku kolegi PstrykEJ9.

     • A ja Wam powiem wszystkim, że moim zdaniem maluch totalnym gruzidłem stał się wraz z wejściem do UE i otwarciem granic , wcześniej to był tani gruz do przemieszczania się. @benny_pl 30 lat temu maluch był synonimem biedy totalnej ? Oj zdecydowanie nie, wtedy to on był jeszcze w produkcji i kosztował prawie średni roczny zarobek. Jasne, że za te pieniądze szło kupić kilkuletniego składaka jak np. Asconę, a inne nowe auta były o wiele droższe , ale miał klientów najczęściej emerytów którzy nie wyobrażali sobie jazdy innym autem, ale zawsze. Jeszcze w 1993 roku był bestsellerem. Jasne, że w Warszawie, Gdańsku czy innych bogatych regionach to już był obciachem, ale na wsiach na wschodzie kraju dzielnie królował wraz z Polonezem do 2004 roku.

   • @Projektor to który Ty konkretnie rocznik że urodzony w połowie lat 90 i maluch robił za najtańszy środek transportu i gruz do upalania? Ja jestem 95 i jak wchodziłem w dorosłość to już maluch stawał się kultowym klasykiem. Za najtańsze środki transportu to robiły Corolle E10/E11 Civici Vi VI , Golfy III/IV Astry F/G itp.

     • co do cen to ja mogę się wypowiedzieć bo od zawsze kupuję najtańsze samochody 🙂

       wg mnie maluchy były najtańsze jakoś 25-30 lat temu, wtedy to nawet porzucone na osiedlach bywały, ale i za mojej młodości 22 lata temu po zrobieniu prawka to dalej maluchy były raczej najtańsze (można było spokojnie kupić jeżdżącego za 300zł a niesprawnego za 100zł, wtedy to już Trabanty były droższe – tak od 400zł, Duże Fiaty w sumie też od 400 dało się kupić jeżdżący choć bardziej już od 500zł, podobnie Polonezy

       Civica nigdy nie widziałem taniej niż z 800zł, ale Concerto miałem za 500zł i jeździło super, choć widać że było po srogim dachowaniu, ale prowadziło się zupełnie normalnie i nie było pognite

       a co do Asterek F to jako że mam ich kilka to mogę powiedzieć że nigdy tańszej niż za 600zł nie miałem i ta za 600 to była od razu z przeznaczeniem na części (tak przegnita), choć z kolei taką za 750 jeździłem kilka lat (kupiłem z wywaloną UPG)

       natomiast Corolle zawsze były drogie, tak, że nigdy nie miałem żadnej, więc musiały kosztować ponad 2tyś bo tak drogich to nawet nie oglądam ogłoszeń, dopiero jakoś od tej strasznej inflacji wojennej oglądam do 3.5tyś ale bardziej informacyjnie bo kupuję i tak do 2tyś 🙂
       natomiast miałem Starletkę za 380zł i to w automacie, ale to takim drobnym fartem kupioną 😉 to było pierwsze autko którym uczyłem Córcię jeździć (jak miała ze 4 lata, na kolanach oczywiście, ale już czaiła i sama skręcała gdzie chciała) a dzisiaj to już sama jeździła Yariską (zgnitą i kupioną za 500zł ale kata miała i poszedł za 500 na skupie więc w sumie auto za darmo), sama już umie ruszać, kierować, ja jej tylko podpowiadam z prawej strony 🙂 Yariska po lifcie 5cm, (oj przepraszam, lifty się podaje w calach, więc o 2 cale) i założeniu Frigo z wyciętymi co drugą kostkę zewnętrznego bieżnika (działa jak Simex) idzie po wszystkim, po tym błocie co teraz jest wszędzie, bez problemu przez polne błotniste drogi, Córcia zakopała się tylko raz na koleinach po ciągnikowych, ale i tak do tyłu wyjechałem, sam byłem w szoku że tak dobrze to idzie!

     • Też 1995, tylko ja po prostu pamiętam czasy sprzed wejścia w dorosłość i dobrze jeszcze pamiętam jaki status miały te samochody przed 2010 rokiem. Wciąż normą było, że ludzie kupowali te auta za grosze i uważali za bezwartościowe, no i pamiętam jak na wioskach cały czas te samochody były kupowane zarówno na katowanie jak i na jeżdżenie po wygonach tam gdzie policja nie jeździ, bo normą wtedy było, że jak ktoś z kuzynostwa skończył te 12-13 lat to już dysponował samochodem i sobie jeździł gdzie potrzebował – zazwyczaj właśnie maluchem.
       Moje prywatne doświadczenia z posiadaniem malucha po otrzymaniu prawka to oddzielny temat, chociaż wtedy też nie było problemu kupić tego wynalazku za grosze, zwłaszcza eleganta, bo one wciąż jeszcze nie miały szczególnej wartości.

     • U mnie na osiedlu chłopaki ze szkół samochodowych zaczynali obowiązkowo od Maluchów, ale to była końcówka lat 90-tych. Po 2000r. poprzesiadali się na E30, Kadetty, itp. Oczywiście brak przeglądu i OC nie przeszkadzał zbytnio 🙂

     • Ja jestem rocznik ’83 i Kaszlak w latach ’90 określał właściciela krótko jak u Wlaszka – bieda

9. lista fajna 🙂 ja bym wolał jednak DeLoreana zamiast MG 🙂 i Traction Avanta zamiast 911, ale nie pogardził bym żadnym 🙂

10. Ze sklepu Koła Fortuny biorę natychmiast dwie cyferki: 500 i 911.
    A dokładam Alfę Spider Duetto, bo choć jej nie pożądam, to też jest symbolem włoskiego klasyka występujuącym w reklamach i w sławnym filmie.

    • Ja Koło Fortuny pamiętam z czasów, kiedy w sklepie kupowało się kombiwar, bonu Progresja i łóżka wodne, a potem Magda całowała pana 🙂

      Spider Duetto oczywiście bardzo zacny, a produkcja do 1993r. naprawdę rozwala system (mimo że te późne wersje urodą nie grzeszyły).

11. DS wygląda ponadczasowo zwłaszcza z poliftowym przodem, który stylistycznie bardzo mocno wyprzedził epokę. Co do przyszłych pop-klasyków, wygląda na to, że niebawem do tego grona dołączą pierwsze Renault Twingo, które też powoli zyskują status pociesznej maskotki. Za to jakoś nie widzę w tej roli Cinquecento, mimo wieku jest zbyt utylitarne stylistycznie. Ja osobiście w garażu bardzo chętnie widziałbym Porsche 944 albo Escorta Mk3 XR3i cabrio – takiego jak w Dempsey & Makepeace. 🙂

12. Czytam tak te komentarze i zabrakło jednej rzeczy. Aut z epoki pierwszej grupy WRC. Subaru Impreza 2D, Mitsubischi Lancer, Seat Cordoba czy nawet Renault Megane Coupe. Może jest to tylko moje wrażenie ale wtedy dużo osób jarało się rajdami. Zresztą do tej pory jak widzę kogoś kto upala Subaru Impreza I 2D to mam odczucie – chcij to. To samo się tyczy Lancera. Mogłeś sobie kupić Lancera z silnikiem 1.3 czy 1.6 a i tak wszyscy postrzegali cię jako króla szos.
    Nawet Corolla E110 teraz się na to łapie.

    • Artykuł jest o pop-klasykach. Ludzi, którzy potrafią wymienić najważniejsze rajdówki lat 90-tych jest w społeczeństwie może 2%? A może mniej.

      Dla nas, samochodziarzy, sytuacja wygląda inaczej ale ten jeden wpis, wyjątkowo, mówi o postrzeganiu samochodów przez gawiedź 🙂

      • No nie wiem. Moja dziewczyna nie jest samochodziarą, nawet prawka nie ma, natomiast ładne Subaru I gen robi na niej wrażenie

    • Zgadzam się, z wyjątkiem ostatniego akapitu – cywilny Lancer 1.3 na tych śmiesznych miniaturowych stalówkach i morzem szarego plastiku w środku wyglądał jednak nieco biednie.

13. Życzę Wam wszystkim i redaktorowi Wesołych Świąt i Szczęśliwego Nowego Roku! 😉

    • Bardzo dziękuję i nawzajem!!

      PS Jutro ukaże się osobny wpis z życzeniami dla wszystkich 🙂

14. Te wszystkie auta, no może oprócz 500-tki są do łaskotania wybujałego ego potencjalnego nabywcy.

    • Zawsze można kupić 500-tkę i łaskotać swoje ego tym, że wszyscy inni mają większe ego.

15. Nadawałby się jeszcze jakiś pick-up, E-type, praWrangler (tańszy od Defa) i coś międzywojennego, Mercedes może by się znalazł a i 4 okie BMW i chyba AR spider nie kosztuje drogo a przykuwa oczy. Myślałem o 740 Volvo jako kanciastym aucie ale znów USA i Mallaise jest odpowiedzią. I z takim zestawem pewnie można wyżyć jak się jest znanym agencjom reklamowym 😀

    • E-Type był w części o autach sportowych, Mercedesy miały swój osobny artykuł z cyklu o Garażu Marzeń 🙂

16. A mnie zaskoczył tutaj brak Jaguara X-Type’a. Bo umówmy się – stare 911 czy Esprit nie są o wiele tańsze (o ile w ogóle), a jednak X-Type to było stylistyczne arcydzieło. Jasne – nie każda wersja była ultra piękna i popularna (V12 to może średnio), ale inne… Sam bym go dorzucił usuwając natychmiast 911, ale to dlatego, że dla mnie 911 to ścisła czołówka najszpetniejszych aut w dziejach motoryzacji.
    Oczywiście – wszystko też zależy od tego co to znaczy „przystępny”. 500-tkę można w ładnym stanie dostać za 35-40 tys. Pozostałe to raczej okolice 150 tys. wzwyż (widywałem tańsze DSy, ale to i tak ponad stówkę by trzeba było wyasygnować).
    No i od siebie dołożyłbym koniecznie Ferrari 456 GT. Owszem, nie jest może bardzo popularny, nie jest zbyt tani (300 – 400 tys.), nie jest pop, ale ponieważ to najpiękniejsze auto w historii, to umieszczałbym je na każdej liście marzeń: np. „najlepsze auto miejskie” – oczywiście, „najlepsze auto do 20 tys.” – również, tylko po dołożeniu kredytu, „najbardziej oszczędne auto” – owszem; wystarczy jeździć na niewielkie dystanse, „najbardziej niezawodny pojazd” – jak stoi, to z pewnością, „najnudniejszy pojazd, którym mógłbyś się poruszać” – wystarczy kolekcja dwudziestu i szybko powszednieje, itp. itd.

    • Bardzo podoba mi się Twoje podejście do 456 GT, bo dla mnie to też auto marzeń (już dwukrotnie przeszła mi koło nosa okazja do przejażdżki nim, ale trudno, do trzech razy sztuka 😉 ). Chociaż ja jestem jak najdalszy od twierdzenia, że moje auta marzeń są najlepsze – one po prostu najbardziej podobają się mnie, jednak na pewno nie nadają się do wszystkiego. Poza tym nie wykluczam, że niektórymi mógłbym się rozczarować – chociaż te, z którymi miałem już okazję się zaznajomić, raczej nie rozczarowały (zapewne dlatego, że ja po kilkudziesięcioletnim aucie nie spodziewam się, że będzie równie wygodne, ciche i łatwe w obejściu jak dzisiejsze).

      Co do Jaguara – domyślam się że chodzi Ci o E-Type’a – to on jest już w moim Garażu Marzeń, w kąciku poświęconym autom sportowym. Nie chcę w tej serii powtarzać modeli, dlatego go tutaj nie dołożyłem. Poza tym każdy kącik Garażu ma tylko siedem miejsc parkingowych (bo a) trudni opisać więcej aut w cztery wieczory, b) Czytelnicy mogliby się zanudzić i zniechęcić).

      Co do cen – to oczywiście kwestia względna. Jeśli chodzi o naprawdę fajne klasyki w naprawdę fajnym stanie, to trudno zejść poniżej 200-250 tys. zł. Opisane tutaj raczej się w tym mieszczą, poza 911 kosztującym 300-400 tys.

      • Ferrari 456 jest całkiem niezłe. To jest chyba jedyne Ferrari 2+2 po 250 GT/E, które mi się podoba, ale 2-osobowe GT z V12 z przodu to moim zdanien najfajniejsze Ferrari na świecie. 😉

17. Jeszcze można wymienić GMC Vandura. Czarny z charakterystycznym czerwonym pasem, muzyka w głowie włączy się sama.

18. 1959 Cadillac Eldorado/DeVille/Series 62 – moim zdaniem przepiękny i jest to najbardziej amerykański ze wszystkich amcarów, ale strasznie dużo pali.
    Citroen DS – to jest elegancja i klasa.
    Fiat 500 – fajny, ale ja bym go zamienił na Mini Morrisa, bo był nie tylko ikoną popkultury, ale też motorsportu.
    Ford Mustang – w wersji Bullitt jest też moim zdaniem najfajniejszy. Steve McQueen to jeden z moich ulubionych dawnych aktorów wszechczasów.
    Lotus Esprit – bardzo ładny, ale jak ktoś inny wspomniał nie wiem, czy zaliczyłbym do pop-klasyków, bo wyprodukowano tylko ok. 10 000 sztuk.
    MG MGB – to był obok Lotusa Elana z 1963 najpiękniejszy British Roadster z lat 60.
    Porsche 911 – mam nadzieję, że nikogo nie rozczaruję, jak to napiszę, ale jest to jedno z moich ulubionych aut. Szczególnie Carrera 2.7 RS, legenda wyścigów.
    Jest mnóstwo klasyków, które uwielbiam, a BMW M3 E30 też bez problemu zaliczyłbym do „pomników trwalszych niż ze spiżu”, bo wygrało mnóstwo mistrzostw w wyścigach turystycznych. 🙂

19. Pop-klasyki to dla mnie.
    Jeżeli chodzi o amerykańską motoryzację to przede wszystkim Checker. Samochód który zrobił karierę tylko jako taksówka i znany jest na całym świecie dzięki filmom amerykańskim.
    Motoryzacja japońska to na pewno w Land Cruiser serii 40.
    Proste i skuteczne żelazo które można znaleźć na całym świecie.
    Motoryzacja Europejska to oczywiście Fiat 500 ale też Citroen 2CV. Może nie jest znany na całym świecie ale jest rozpoznawalny i tak odmienny technicznie że aż zachwycający.
    Póki co moja prywatna kolekcja składa się z dwóch kabrioletów MR2 serii 30 i PT Cruiser cabrio. Ale cały czas myślę o powiększeniu kolekcji o jakiś starszy i bardziej pożądany model.

    • PT Cruiser cabrio? Czyli niewidomy może mieć samochód?

20. Moim zdaniem szkoda, że historycy nie archaizują tekstów o danej epoce, taki tekst byłby jeszcze bliższy opisywanym czasom, z drugiej strony byłoby trudno go zrozumieć i pełno byłoby przypisów

21. Ponieważ nie można dodawać komentarzy pod starszymi wpisami, a ja dopiero niedawno dowiedziałem się o istnieniu tego blogu, wpiszę parę refleksji i komentarzy do starszych notek.
    1. Telefony w samochodach
    W 1966 roku wszedł na ekrany film „Powiększenie” Antonioniego. Akca zaczyna się w londyńskiej noclegowni dla bezdomych, o poranku, gdy wszyscy opuszczają budynek i udają się na ulice.
    Jeden z nich przechodzi na sąsiednią ulicę i wsiada do… własnego kabrioletu, a konkretnie był to Rolls-Royce Silver Cloud III – jeden z nielicznych kabrioletów tej firmy.
    Już to wali widza po głowie, a do tego bohater w czasie jazdy wyciąga mikrofon, łączy się z operatorem i prosi o połączenie z telefonem miejskim. W 1966 to było raczej nietypowe, nawet w Londynie.
    Ale dowodzi to, że jakiś system mobilnej telefonii wtedy w Anglii mieli.

22. 2. Volksempfänger
    Wyczytałem w dziale obalania mitów, że „w tym samym czasie funkcjonował też przykładowo „Volksempfaenger”, czyli „ludowy odbiornik” (radiowy), nastawiony fabrycznie na jedynie słuszną, państwową rozgłośnię i pozbawiony pokrętła wyboru częstotliwości.”
    Nie, po prostu nie. VE oczywiście miał odpowiednie pokrętło i mógł bez problemu wybierać dowolne stacje z zakresu fal długich i średnich. Jako odbiornik z reakcją nie miał też problemów z czułością.
    A do tego można było – normalnie w sklepie – dokupić przystawke umożliwiającą odbiór na falach krótkich.
    Prostuję zatem popularny mit, który znalazłem w dziale obalającym mity.

23. 3. Samochody rakietowe Maxa Valiera
    W jednej z notek mowe jest o samochodach rakietowych Opel – RAK, napędzanych rakietami na paliwo stałe.
    Tak było, ale był też RAK 7, którego silnik rakietowy spalał paliwo płynne, zresztą takie samo, jakie napędzało rakietę V2. Był to ciekły tlen i spirytus „nalewkowy” (70% spirytusu, 30% wody).
    Konstruktor zginął w czasie testów silnika a pojazd mozna ogladać w Deutsches Museum w Monachium.

24. 4. Automatyczne skrzynie biegów a Wołga
    Trudno w to uwierzyć, ale na początku produkcji samochód Wołga miał być produkowany *wyłącznie* z trzybiegową skrzynią automatyczną. W tym okresie (rok ok. 1956) chyba żaden producent nie podjął tak śmiałej decyzji.
    W „Młodym Techniku” opublikowano schemat takiej skrzyni: https://cdn.blabler.pl/image/1Idn
    Znajomi fachowcy twierdzą, że to kopia skrzyni z Forda Mainline.
    Ambitny zamysł nie powiódł się – z powodu niewłaściwego serwisu i niewłaściwego oleju skrzynie były tak awaryjne, że bardzo szybko zrezygnowano z automatów i Wołgi dostarczano ze skrzynią trzybiegową, ale manualną.

    • Zgadza się, o tym właśnie pisałem w kontekście Wołga GAZ-21